Hunze and Other Stories: There Is a River Under My House! is een artistiek onderzoeksproject dat vertrekt vanuit een persoonlijke ontdekking die mogelijk binnenkort een collectieve zal worden.

Na een gesprek met mijn huisbaas over beschimmelde muren, haar achtergrond als ecoloog en mijn kunstpraktijk, vertelde ze terloops over een rivier die men probeert terug te brengen. Ik vertelde Sanne over Meebewegen: Principles for Living Among Waters 2072, mijn recente onderzoek naar de Waddenzee, waarvoor ik gedurende 146 dagen dagelijks getijdenwater verzamelde, en over mijn groeiende interesse in binnenwateren.

Omringd door water, inmiddels gelabeld in flessen – sommige in de woonkamer, andere in de tuin – vroeg ik me af: wat was ik eigenlijk aan het doen? Ik had de zee letterlijk terug het land in gebracht en nu leefde zij als een gevangene in mijn huis. Hoe kan ik bewegen? Hoe kan het voortvloeien?

’s Nachts, vlak voordat ik in slaap viel, voelde ik een vreemde stroming door mijn lichaam. Eerst dacht ik dat het misschien de schimmel onder het huis was die tot me sprak, of de echo van de 146 getijden, of dat mijn lichaam andere wateren in de omgeving waarnam. Ik bleef onderzoeken. Ik had geen idee dat de Hunze ooit recht onder mijn huis aan de Vinkenstraat had kunnen stromen. Toen ik historische kaarten van Groningen begon te bestuderen, viel alles ineens op zijn plek.

Hoewel de rivier werd omgeleid, drooggelegd en vrijwel uit het stedelijke landschap verdween, zijn haar sporen nog altijd aanwezig: in ondergrondse infrastructuren, archieven en, op de een of andere manier, ook voelbaar. Sindsdien roept de Hunze voor mij vragen op over begraven ecologieën, besluitvorming en onze verantwoordelijkheid ten opzichte van een landschap dat opnieuw nat wordt.

Samantha Pellarini is een Venezolaanse multidisciplinaire beeldend kunstenaar en site-responsief onderzoeker, gevestigd in Groningen. In haar praktijk onderzoekt zij ecologische onderlinge afhankelijkheid, identiteit en het fluïde begrip van verbondenheid met een plek. Ze werkt met performance, film, installatie en participatieve projecten, en beweegt zich op het snijvlak van water en land. Vanuit zowel menselijke als meer-dan-menselijke perspectieven onderzoekt zij hoe we ons verhouden tot en navigeren door de ecologische crisis.

Zij ontwikkelde de Rhizoaquatic-methodologie: een niet-lineaire, site-responsieve en adaptieve werkwijze, geïnspireerd door rizomatische systemen en de beweging van water. Haar werk ontvouwt zich vanuit directe betrokkenheid bij dynamische landschappen, zoals getijdengebieden, rivieren en kustzones, waar performance fungeert als een manier om veranderende ecologische omstandigheden te lezen, te ervaren en erop te reageren.