Het centrale element van mijn artistiek onderzoek is het verkennen en omarmen van willekeurigheid, een kwaliteit waarvan ons collectief wordt aangeleerd dat zij de vijand is, en deze te erkennen als een waardevolle en diep menselijke eigenschap door middel van een vorm van fysiek absurdisme. Binnen dit traject onderzoek ik mijn vraagstelling: kunnen langdurige, op uithoudingsvermogen gebaseerde performances (waarin iets plaatsvindt dat ogenschijnlijk “tegennatuurlijk” is) een manier zijn om onze vooraf bepaalde ideeën over hoe we tijd en energie “efficiënt” zouden moeten gebruiken te herkennen en opnieuw te beoordelen? Hoe kunnen we opnieuw zeggenschap, intentie en speelsheid over ons fysieke lichaam verkrijgen door bewust het tegenovergestelde van nut en doelmatigheid uit te voeren? Bestaat er een collectief gevoel van niet-nut, en hoe verschilt dit tussen individuen?

Lily Dollner (2000, Verenigd Koninkrijk) is een beeldend kunstenaar en performancekunstenaar, gevestigd in Groningen. Zij behaalde cum laude haar bachelor Fine Art aan Academie Minerva.

In haar werk pleit Lily voor ‘onproductiviteit’ en gebruikt zij een rationeel, procedureel kader als basis voor absurde en onmogelijke performances. Ze omarmt het onpraktische als tegenwicht voor de binaire, wetenschappelijke en utilitaire denkwijze – een sociaal construct dat ons dagelijks leven volledig heeft doordrongen. In haar circulaire, doelloze werken worden productiviteitscultuur en industrialisering geparodieerd, waarbij ‘het punt’ afwezig, abstract of onbereikbaar is.

Door middel van toegepaste onzin en bewust gecreëerd ongemak onderzoekt zij glibberige, ideologisch beladen thema’s. Dat doet ze niet door deze rechtstreeks te benoemen, maar door eromheen te bewegen, ze suggestief op te roepen en associatief met elkaar te verbinden.